Dido
Tussen de rotzooi die nutteloos in een hoek rustte, vond ze een foto van een jonge vrouw. De foto was ingelijst. De vrouw had niet gekeken naar degene die de foto had gemaakt. Haar blik was naar de grond gericht. Zo bleef ze voor eeuwig. In gedachten. Anna’s nieuwsgierigheid was gewekt. Wie was deze vrouw? Waarom zou iemand haar vastleggen terwijl ze troosteloos naar de grond staarde? Het leek of die iemand het moment had willen vasthouden nadat hij haar op brute wijze had afgewezen.
Ze noemde de vrouw Dido naar de legendarische eerste koningin van de Noord-Afrikaanse stad Carthago. Tussen Dido en de Trojaanse held Aeneas had een hartstochtelijke liefde gebrand. Aeneas behoorden tot één van de weinigen die de brandende Troje had weten te ontkomen toen deze stad door de Grieken werd vernietigd. Aeneas was voorspeld dat er een voorspoedige toekomst in het westen zou liggen. Door een storm belandde zijn vloot echter niet in Italië maar in Noord-Afrika bij Dido. Dido, waanzinnig verliefd, gaf zich over aan Aeneas toen ze tijdens een heftig onweersbui samen schuilden in een grot. Ze was ervan overtuigd dat hij haar zou trouwen. Ze waren voortbestemd, vond zij. Helaas bleek al snel dat de goden daar andere gedachten over hadden. Ze herinnderden Aeneas aan zijn lotsbestemming om een nieuw koninkrijk te stichten in Italië. Natuurlijk was Dido geen onderdeel van die plannen. Aeneas zo gehoorzaam als een hond deed wat de Goden hem zeiden en vertrok.
Dido, onteerd en ontroostbaar, beroofde zich van het leven met het zwaard dat Aeneas haar had gegeven en liet zich in brand steken. In de hoop dat Aeneas die met zijn makkers zorgeloos de baai uitvoer, de rookwolken zou zien en zich eeuwig schuldig zou voelen.
Anna voelde verwantschap met Dido.
Terwijl ze het lijstje bekeek – het glas was gebroken – vroeg ze zich af, wat is het leven. De enige zekerheid is de dood. Wat zou ze dan dan nog zijn, een herinnering? Een foto gevangen in een wissellijstje? Vergane glorie. Ze voelde medeleven met de vrouw wiens fotolijstje niet eens een prominente plaats op een televisie of een daarvoor speciaal ingericht tafeltje had. De herinnering aan haar leven lag hier zomaar tussen de rotzooi in een huis dat was vergeten. Het leek achteloos in een hoek gegooid. Een verstild moment van iets dat was geweest maar nu niet meer was. Totaal zinloos.
Anna besloot het lijstje mee naar huis te nemen. Zij zou het een plaats geven op haar bureau. Ze zou haar niet vergeten. Ze zou haar in ere herstellen. Wat ze ook gedaan had in haar leven. Het kon nooit zo erg zijn geweest om zomaar in een hoek weggegooid te worden.
© Koningin der Decadentie
De Koning der Arrogantie
Narcissus, waarvan voorspeld was dat hij lang zou kunnen blijven leven ‘zolang hij zichzelf niet kende’, was de zoon van de rivier Cephissus en waternimf Liriope. Hij groeide op tot een beeldschone jongeman. Een prachtige verschijning. Vele vrouwen en mannen vielen ten prooi aan zijn onweerstaanbare charmes. Hij was echter zo arrogant dat hem dit volkomen koud liet en wees hen alle op botte wijze af. Brak hart na hart en liet een spoor van vernieling na. Tot één van zijn aanbidders hem ook zo’n onbeantwoorde liefde toewenste.
Zo gebeurde dat Narcissus op een dag zijn eigen verschijning zag in de gladde waterspiegel. Hij raakte gefascineerd en raakte zo heftig verliefd op zijn eigen spiegelbeeld dat hij haar keer op keer wilde zien. Maar nimmer kon hij contact met haar maken. Zijn spiegelbeeld reageerde altijd direct. Glimlachte als hij glimlachte. Maar elke keer als hij haar aan wilde raken verdween zij in de diepte. De pijn die volgde op de afwijzingen was zo hevig dat hij niet meer kon slapen en eten. Uiteindelijk stierf hij door liefdesverdriet. Maar zelfs in het dodenrijk was hij niet verlost van zijn obsessie. Hij bekeek zichzelf keer op keer in het zwarte water van de onderwereldrivier de Styx zoekend naar zijn eigen spiegelbeeld.
© Koningin der Decadentie
