Het verhaal van Anna en haar tweelingziel

Het spirituele pad verlaten

Koningin der Decadentie — Thu, 18 Aug 2011 22:28:17 +0000

Terwijl ze het weggetje volgde dat naar zee liep, dacht ze na over haar spirituele pad. Ze was moe van dat hele gedoe. Des te meer antwoorden ze vroeg, des te meer vragen er kwamen. Er was geen ophouden aan. Toen ze dat aankaartte, werd haar verteld dat ze geen vragen mocht stellen. Ze moest stil zijn, mediteren en dan zou alles duidelijk worden. Want als ze vragen stelde, oordeelde ze. Haar gedachten waren verdeeld in goed en fout. Alles wat uit haar mond kwam had een oordeel. En dat was niet de manier waarmee ze haar pad kon open maken. Ze moest elke dag gaan zitten en mediteren. Bidden voor de verlossing. Jaren had ze het geprobeerd. Alles wat ze wilde, was enkel zijn aandacht geweest. Daar was het allemaal om begonnen, maar alles wat ze kreeg was spirituele inzichten. Inzichten die haar alleen nog meer vragen en verlangen brachten. Ze wilde niet meer. Ze wilde van het pad af. Ze wilde weer gewoon zichzelf zijn zoals ze was voordat ze spiritueel ontwaakt was. Ze mocht wel eens eerlijk zijn ten opzichte van zichzelf; de reden waarom ze haar heil had gezocht in spiritualiteit was om troost te vinden. Troost zoals meditatie haar bood. De inzichten hadden haar zeker troost gebracht. Maar dat duurde nooit lang.
Eigenlijk had ze het begrip pad nooit begrepen. Een pad houdt in dat er een weg is. Een weg naar wat? Wat ligt er aan het eind van dat pad? Een zee zoals bij het pad waarop ze nu liep? Wat is de beloning van een spiriteel pad, nog meer inzichten? Waarom kon ze niet dood gaan. Dan was ze weer terug bij God en hoefde ze niet meer te worstelen. Wanneer had ze ooit gekozen voor dit leven?
Wat als ze helemaal niet wilde lopen? Wat als ze gewoon wilde blijven wie ze was? Geen ontwikkeling, geen groei. Een rode sportauto willen bezitten, dat begreep ze. Maar dat was niet waar zij naar verlangde. Ze wilde iets anders, maar ze wist niet wat. Of beter gezegd wat ze wilde, kon ze niet omschrijven. Ze kon zeggen wat het niet was; ze wilde geen geld, groot huis, zijn vrijheid, zijn goedkeuring en nee ook niet zijn eeuwige aandacht. Dat zou haar alleen maar gaan vervelen.
Ze had al lang geleden begrepen dat de reden waarom hij haar aantrok, was dat hij, op het moment als zij dacht dat ze veilig was bij hem, haar afwees. Na negen jaar was ze dat spelletje van aantrekken en afstoten beu. Het was niet meer dan ongezond verlangen. Nee, zijn aandacht wilde ze ook niet meer. Niet als het op deze manier moest.
Ze besloot om niet langer het pad te volgen. Ze stapte opzij en ging dwars door struiken en doornen. Ze voelde de strammen op haar benen en armen. Even overwoog ze om terug te gaan, maar verbeten ging ze voort. De zee kon nooit meer ver zijn. Maar hoe meer ze de richting van de zee opliep hoe dichter de struiken werden. Omkeren was geen optie. Ze was verdwaald. Verward bleef ze staan.

Eigenlijk wilde ze niet op aarde zijn. De dood leek haar een verlossing. Daar was geen goed en kwaad. Daar was alles één. Een plaats met alleen maar liefde en licht. Daar vertelde iemand haar niet dat ze nooit ver kon komen op haar spirituele pad omdat ze enkel oordeelde. Wat had het leven op aarde voor zin als er iets veel mooiers was? Hier blijven staan had geen zin. Ze keek om haar heen. Voor zich zag ze tussen het struikgewas een lichtere plaats. Daar moest het pad zijn. Of de zee. Ze trok en duwde zich naar de lichtere plaats. De lichtere plaats bleek een desillusie. Het was geen pad, geen zee. Maar een open plaats met wit zand omringd door een muur van cactussen, waar zich net met veel moeite doorheen had gedrongen. Ze draaide zich om en zocht een manier om weer langs te cactussen zich terug te wringen in het donkere struikgewas zonder zich te verwonden. Maar ze struikelde en viel. Haar hand, die steun zocht in haar val, belandde in een stekel. Een scherpe pijn trok door haar heen. Ze was niet in de hemel. Ze was op aarde. Op aarde was pijn en verdriet. Ze probeerde de stekel te verwijderen. Maar de stekel met weerhaken brak af. Een gedeelte bleef in haar hand. Terwijl ze over haar hand wreef, bekeek ze de open plaats. De donkergroene dunne lange cactussen rechtop staand omwikkeld door felgroene klimopplanten met pastelpaarse bloemen staken af tegen de strakblauwe lucht. De zon brandde meedogenloos. De kleuren waren intens en ze kon niet anders dan bekennen dat ze genoot van de kleuren. Het verzachtte haar pijn. Ze stond op, keek waar de zon stond en besloot met de zon in haar rug verder te worstelen door het struikgewas. Misschien moest ze maar eens ophouden met spiritueel te zijn en gewoon eens geld gaan verdienen. Geld en bezit waren altijd woorden voor haar geweest, waarvan ze vond dat die niet bij haar paste. Hij, hij was geldbewust en materialistisch. Maar zij was verheven boven dat soort aardse dingen. Zij ‘wist’ dat er meer in het leven was. Ze moest lachen om zichzelf. Wat is er ‘meer in het leven’? Een spiritueel pad waarvan ze niet wist waar dat eindigde? Misschien was ze helemaal niet vootbestemd voor het spirituele pad, waar ze niet mocht oordelen. Misschien moest ze eens meer als hem zijn en gewoon genieten van aardse dingen, zoals de zachtpaarse bloemen en het genot om veel geld te bezitten. Het leek haar opeens niet eens zo’n slecht idee. Waarom probeerde ze die kant niet eens?
Voor haar zag ze opeens het licht en de blauwe tinten waaierend van verzachtend turqouis tot nachtblauw, de zee.

Gearchiveerd onder:Het verhaal

Het verlangen van de ziel

Koningin der Decadentie — Mon, 16 May 2011 12:42:16 +0000

I did not know my soul, until I saw its own reflection in your eyes.

Deze zin, die ze las in het boek ‘Juliet’ van Anne Fortier, gaf haar kippenvel. Ze las hem steeds weer en weer.

De laatste maanden had ze getracht om de band met hem te verbreken. Ze hield zichzelf voor dat ze iemand was geweest voordat ze hem ontmoette. Om haar te genezen van zijn altijd intimiderende ogen, moest ze simpelweg terug gaan naar de tijd toen hem nog niet kende. Ze moest zichzelf dwingen om hem te vergeten en zich bezig te houden met dingen die ze leuk vond, voordat ze met zijn bestaan werd geconfronteerd. Maar met het lezen van deze zin werd dat onzin. Ze kon niet terug naar die tijd. Omdat wat ze in zijn ogen had gezien, niet zijn lust was maar het verlangen van haar eigen ziel om te bestaan.

Gearchiveerd onder:Het verhaal

Spirituele band verbreken

Koningin der Decadentie — Wed, 11 May 2011 12:12:36 +0000

Dagenlang bad ze om een helper die de spirituele band tussen haar tweelingenziel en haar kon verbreken. Ze had alweer maanden niets meer van hem gehoord. Wel had ze gehoord dat hij gelukkig was. Hij had haar dus niet nodig. Natuurlijk wilde ze dat hij gelukkig was, of dat nu mét of zonder haar was, was niet belangrijk, toch? Toch voelde ze elke keer weer een steek als ze eraan dacht. Misschien hadden ze elkaar in dit leven weer leren kennen om juist hun band te verbreken. Ze vroeg haar gids om haar te laten zien hoe ze dat op een simpele manier kon doen. Dagenlang had ze gebeden voor inzicht.

Opeens werd het haar duidelijk. Als ze de band met hem wilde verbreken dan was dat niet omdat hij gelukkig was en hij haar niet nodig had. Het was omdat hij niet voldeed aan haar verwachtingen. Ze zuchtte en zei zachtjes: “Wat ik werkelijk zou moeten doen is breken met mijn verwachtingen en jou accepteren zoals je bent. Mijn liefde voor jou is niet afhankelijk van de liefde…” Nee, liefde was niet het juiste woord… “Mijn liefde voor jou is niet afhankelijk van de aandacht die ik van jou krijg. Ik houd zielsveel van jou waar je ook bent en wat je ook doet.”

Ze besefte dat het geen zin had om de band tussen hen te verbreken. Die was gebaseerd op pure liefde en pure liefde laat zich niet breken.

Gearchiveerd onder:Het verhaal

Een tweelingziel liefhebben is bollen pellen

Koningin der Decadentie — Sat, 09 Apr 2011 17:47:52 +0000

Ergens had ze ooit een filmpje gezien waarin werd getoond hoe tulpenbollen werden gepeld. Laag voor laag werden de wortels en de oude huid verwijderd. Ze wist niet waarom ze daar opeens aan moest denken. Maar de beelden zaten opeens weer in haar hoofd. Wacht… had ze niet eerder gehoord dat het spirituele pad gelijk was aan het pellen van een ui? Werd er niet verteld hoe je bij elke stap een schil verwijderde om uiteindelijk bij je eigen kern uit te komen? Ze glimlachte even. Haar eerste stappen op het spirituele pad had ze genomen nadat haar wortels waren verwijderd. Ze had hem ontmoet in de periode dat ze haar geboortegrond verlaten om duizenden kilometers verderop een poging te ondernemen een thuis te vinden. Nu negen jaar later was ze daar aardig ingeslaagd. Ze hield van het eiland waar ze nu woonde. Dit was haar thuis, maar dat was niet makkelijk gegaan. Het had haar veel tranen en energie gekost om te wortelen op een kale rots. Toen ze hem ontmoette had ze verwacht dat hij haar wel zou helpen om wortel te schieten. Maar hij had haar er alleen maar meer bewust van gemaakt dat ze ontworteld was.

Tot voor kort had ze hem altijd de schuld gegeven dat hij destijds de grond onder haar voeten had weg geslagen. Dat hij de oorzaak was van dat ze geen normaal contact hadden. Van een relatie wilde ze niet meer spreken. Wat er tussen hen was, was gereduceerd tot een contact. Meer was het niet. Wanneer mocht ze eigenlijk van een relatie spreken?
Lang geleden had ze bedacht dat zolang beiden tijd wilden steken in de relatie, er sprake was van een relatie. Nu was ze daar niet meer zo zeker van. Ze miste het woord toekomst in hun contact. Als hij haar tegen kwam, wat door zijn verhuizing nu een zeldzaamheid was geworden, zocht hij contact met haar. Het initiatief kwam van zijn kant. Blijkbaar was het voor hem belangrijk om haar dan weer even te spreken. Ze hield rekening met de mogelijkheid dat het misschien de laatste keer zou kunnen zijn dat ze hem had gezien. Dus, had ze besloten, er was wel sprake van een contact, maar de term relatie hoorde bij een contact waar beide personen verwachten dat er een toekomst samen zou zijn. En die toekomst samen gaf haar twijfels. Ze was er niet zeker van dat hij daar ooit over na dacht of dat hij dat wenste. Blijkbaar was het sporadisch contact voldoende voor hem. Of misschien niet. Ze kon geen hoogte krijgen van zijn verwachtingen.

Weer zag ze de tulpenbol voor zich. Hem liefhebben was als bollen pellen. Steeds werd ze weer gewezen op een nieuwe laag. Plots realiseerde ze zich dat ze weer een laag had verwijderd. Ze was niet langer boos op hem. Ze kon niet meer boos op hem zijn, omdat ze nu duidelijk zag dat het niet zijn schuld was dat er nagenoeg geen contact was tussen hen. Eigenlijk kon hij er ook niets aan doen. Hij had niet de talenten om makkelijk contact te maken. En als ze eerlijk was, ontbraken die talenten ook bij haar. Ze besefte dat ze worstelde met het hebben van contact. Wat verwachtte ze eigenlijk van het contact tussen hen? En hoe wilde ze eigenlijk contact met hem? Ze meende dat het contact tussen hen oppervlakkig en vluchtig was. Er zat geen diepgang in. Bij elke ontmoeting leek het of ze opnieuw kennismaakten en of ze maar geen vervolgstappen konden zetten om hun contact uit te diepen. De woorden en gedachten die ze gebruikten waren steeds dezelfde.
Uiteraard was dat net zo goed haar schuld. Het werd tijd dat ze leerde hoe ze een contact kon sturen om er meer diepgang in te brengen. Misschien kon ze dan deze laag ook verwijderen. Zodat ze uiteindelijk samen kwamen tot de kern waar al hun teleurstellingen, pijn en verwachtingen verdwenen zouden zijn en waar alleen hun liefde nog belangrijk was.

Gearchiveerd onder:Overpeinzingen

Mijn tweelingziel, mijn spiegel

Koningin der Decadentie — Sat, 26 Feb 2011 13:21:22 +0000

Een ontmoeting met een tweelingziel is
leren om onvoorwaardelijk lief te hebben
zonder verwachtingen, zonder de ander te beoordelen
en zonder de ander te willen sturen.

Ze werd gek van zichzelf. In haar hoofd draaide de langspeelplaat keer op keer: “als hij echt om me gaf dan nam hij contact met me op.” Ze wilde graag contact. Ze wilde weten waarom hij zo’n impact op haar had. Waarom ze hem na bijna negen jaar nog steeds niet kon vergeten?

Een half jaar geleden was hij vertrokken van haar eiland naar een nieuw leven zo’n 9.000km verwijderd van haar. In het begin was zijn weggaan een opluchting geweest. Eindelijk kon ze zich vrij verplaatsen zonder bang te zijn om hem weer tegen het lijf te lopen. Ze hoefde niet meer op te letten om op de ‘verkeerde’ plaats te zijn. Ze ervoer het als een enorme vrijheid. Eindelijk was het haar eiland en niet langer zijn eiland waar ze woonde.

Ze nam zich voor om zijn weggaan te gebruiken als definitief afscheid. Hij was weg. En zij was begonnen met een nieuw leven. Een leven zonder zijn aanwezigheid. Het zou makkelijker worden nu de dreiging weg was hem te ontmoeten.

Die vrijheid had zo’n drie maanden geduurd. Hij kwam voor een week terug naar haar eiland. En toevallig waren ze uitgenodigd op hetzelfde feest. Tijdens het feest had hij haar met rust gelaten. En hoewel ze wist waar hij zich elke minuut bevond – een gave die ze in de laatste jaren had ontwikkeld – had ze niet naar hem omgekeken. Hij was al weggegaan. Ze had nauwelijks tijd om diep en opgelucht adem te halen, toen hij zo maar opeens naast haar kwam zitten. Ze voelde zich verraden. Hij stelde haar de meest onnozele vraag. Ze wist niet goed hoe ze moest reageren. Ze voelde zijn aanwezigheid weer haar leven binnen donderen. Er volgde een kort gesprekje, dat nergens toe leidde, tot hij op stond en weer uit de ruimte verdween. Maar zijn aanwezigheid bleef in haar. De wijze waarop hij haar had aangekeken en de wijze waarop hij haar hand had aangeraakt. Het had haar weer in een extase gebracht. Of ze dat nu wilde of niet. Ze was woedend. Hoe durfde hij, nadat hij alles had afgesloten? Wat wilde hij haar bewijzen? Dat ze een makkelijke prooi was voor hem? En waarom stelde hij zo’n onnozele en oppervlakkige vraag? Waarom kon hij niet gewoon vragen hoe het met haar ging?

Maanden later had ze hem een berichtje gestuurd en hem gevraagd hoe het met hem was. Hij had vlot geantwoord: “Goed, het regent minder.” Ze walgde van zijn antwoord. Ze wilde emoties en gevoelens horen – niet het weerbericht -. Maar emoties en gevoelens toonde hij nooit. Alles was altijd oppervlakkig. Ze wilde diepgang, maar ze kon niet anders dan toegeven dat zij net zo gesloten was als hij. Ze kon haar emoties en gevoelens ook niet aan hem tonen. Als hij aan haar zou vragen hoe het met haar ging, zou ze ook niet verder komen dan een opgewekt ‘goed’, terwijl ze hem eigenlijk zou willen vertellen hoe het echt met haar ging.

Ondanks zijn weggaan, draaiden ze rond in dezelfde cirkels die beiden niet konden verbreken.

Gearchiveerd onder:Het verhaal

Het spijt me

Koningin der Decadentie — Sat, 05 Feb 2011 14:34:56 +0000

Het is niet realistisch van mij om te eisen dat jij voldoet aan mijn verwachtingen.
Het is niet juist van mij om te eisen dat jij verandert om aan mijn verwachtingen te voldoen.

Als ik werkelijk om jou zou geven zou ik houden van de persoon die je bent.
Als ik werkelijk van jou zou houden, zou ik mezelf veranderen zodat mijn verwachtingen voldeden aan wie jij kunt zijn.

Het spijt me.

Gearchiveerd onder:Overpeinzingen

Jaloezie

Koningin der Decadentie — Wed, 23 Jun 2010 12:45:53 +0000

Ze had het gehoord. Ze wist nog precies het moment. Haar wereld had even stil gestaan. Iemand had het gewoon gezegd. Hij gaat weg. Hij gaat verhuizen. Weg van haar eiland. Weg uit haar wereld. Dagenlang had ze gehuild. Elke keer als ze er weer aan dacht, voelde ze dat haar keel werd afgesneden. Dit was het einde van hun ‘relatie’. Een relatie die nooit had bestaan in de realiteit. Alleen maar bestond in haar werkelijkheid.

Ze kon accepteren dat hij haar niet zag staan. Ze kon aanvaarden dat haar liefde niet wederzijds was. Als ze hem maar van een afstand kon observeren. Als ze maar naar hem mocht kijken. Bewonderen. Soms.
De illusie van het simpelweg weten dat er altijd een kans was hem onverwachts tegen te komen.

Dat was nu voorbij. Hij ging weg.

Er waren momenten dat ze verlangde hem nog een keer te kunnen spreken. Om hem te vertellen wat ze werkelijk voelde voor hem. Maar ze wist dat dat onmogelijk zou zijn. Een klein jaartje geleden had ze hem gedwongen tot een gesprek. Alles wat ze zei had hij verkeerd opgepakt. Haar poging om tot een normaal contact te komen was hopeloos gestrand. Hij werd verteerd door jaloezie. Zij was alles wat hij wilde zijn. Zij had maatschappelijk succes. Maar dat was niet wat zij wilde. Ze had het voor hem gedaan. In de hoop dat hij zou zien wie ze werkelijk was en in de hoop dat er een dag zou komen dat hij haar zou aanvullen. Ze wilde één met hem zijn. Ze wilde samen met hem genieten van de successen.
Weer zag ze hem als het jongetje dat op een kinderfeestje aan de kant stil op een stoel zat. Kijkend naar de kinderen die met veel lawaai deden wat er in hen op kwam en schijnbaar plezier hadden.
Zij had hem in haar spel willen betrekken. Maar des te harder ze hem van zijn stoel aftrok, des te steviger klemde hij zich vast aan zijn stoel, aan zijn werkelijkheid.

Hij wilde het zelf doen. Alleen. Hij had haar hulp niet nodig.

En nu ging hij weg.
Alles was voor niets.

Gearchiveerd onder:Overpeinzingen

Zelfdestructief

Koningin der Decadentie — Fri, 11 Dec 2009 11:59:50 +0000

Ze had die nacht gedroomd: Ze liep samen met hem over een weg. Een rechte weg over een dijk met groen gras aan de zijkanten. Zij liep aan de bermkant. Hij zweeg en stapte met een behoorlijk tempo door. Ze deed haar best om hem bij te houden. Elke keer kwam hij dichter bij haar lopen, waardoor hij haar bijna de weg afduwde. Ze moest moeite doen om op de weg te blijven en niet van de groene helling af te rollen. Ze moest elke keer een stap achteruit zetten als hij haar de pas afsneed. Maar dan maakte hij ruimte zodat ze weer naast hem kon lopen. Totdat ze er genoeg van had en aan de andere kant van hem ging lopen. Hij zei niets maar gaf opeens haar zware tas met boeken terug, die hij droeg.

Ze stond voor dezelfde zee als ze jaren geleden had gestaan, toen ze vastbesloten was een eind aan haar leven te maken. Een eind aan haar pijn. Ze observeerde de zee en haar golven. De manier waarop de zee zich onophoudelijk met immense kracht op de scherpe donkere rotsen wierp. Steeds weer. Het proberen om een relatie met hem te hebben was alsof ze in die zee lag. Elke keer bracht hij haar op zijn golven tot grote hoogten om haar vervolgens keihard op de rotsen te werpen. En om haar daarna weer op te nemen in zijn armen. Elke keer raakte ze dieper gewond. Het was zelfdestructief. Net als de zee had hij geen notie van haar bestaan en haar pijn. Het maakte hem niet uit of zij in zijn leven was. Hij gaf niets om haar. Dat werd bij elke golfslag duidelijker.

Ze dacht aan haar droom die haar eigenlijk hetzelfde vertelde. Bij hem kon ze nooit zijn wie ze wilde zijn. Hij zou haar altijd de pas afsnijden om haar vervolgens weer ruimte te geven. Het was een spelletje dat steeds weer opnieuw werd gespeeld. Zonder einde. Ze wilde uit die zee. Ze wilde weg van hem. Weg van haar eigen drang tot zelfdestructie.

In haar een groeide het verlangen naar een man die haar bewonderde, die om haar gaf, die lief was voor haar. Die haar toonde dat hij zich bewust was van haar bestaan.

Geplaatst onder Het verhaal

Verslaafd aan een obsessie

Koningin der Decadentie — Tue, 05 May 2009 16:08:21 +0000

Het was tien dagen geleden sinds het artikel ‘Tien tekenen dat je verslaafd bent’ had gelezen. Toch leek het alsof ze het tijdschrift net naast haar neer had gelegd. Elk woord had haar diep geraakt. Het had haar ogen geopend. Ze was verslaafd aan hem.

Ze wilde bij hem zijn. Ze wilde hem gade slaan in alles wat hij deed. Als hij sliep, at, werkte, in zijn auto reed… Ze wilde overal zijn waar hij was. Ze wilde weten wat hij dacht. Ze wist zijn verjaardag, zijn adres, zijn nummerbord. Ze was geobsedeerd. Ze had zichzelf niet onder controle.
Toch wilde ze uit zijn buurt blijven. Zijn aanwezigheid verlamde haar. Als ze hem zag, kon ze alleen maar staren, zodat ze al zijn bewegingen, veranderingen en uitspraken in zich op kon nemen. Om er later nog uren over te mijmeren.

Hij bracht haar tegenstrijdige verlangens. Het maakte haar krankzinnig. Ze wilde dat hij haar met rust liet, maar tegelijkertijd wilde ze al zijn aandacht voor haar alleen. Ze wilde met hem praten, hem vasthouden. Ze wilde met hem trouwen en zijn vrouw zijn, zodat iedereen zou weten dat hij aan haar toebehoorde. Maar zelfs dat was niet genoeg. Ze wilde één met hem zijn. Ze wilde zijn gedachten, zijn emoties en zijn voorkeuren delen. Misschien sprak de idee van tweelingzielen haar daarom aan. Als haar ziel de zijne was, dan kon hij haar nooit verlaten. Dan was hij voor eeuwig bij haar.

Ze zuchtte. Ze moest een manier vinden om zich te bevrijden van deze verslaving. Het was niet gezond. Waarom kon ze niet zijn zoals hij was; hij was ‘gewoon’ verslaafd aan alcohol en sigaretten.

In haar lichaam voelde ze weerstand om haar verslaving op te geven. Het voelde veilig. Ze had iets wat altijd bij haar was en waarover ze op elk gewenst moment kon fantaseren. Ze had altijd iets te doen. Het artikel had het over een stappenplan. De eerste stap was de erkenning. Ze glimlachte. Het was niet moeilijk om toe te geven dat ze verslaafd was en dat dat niet gezond was. De eerste stap had ze al genomen.

De tweede stap was haar leven voor te stellen zonder de verslaving. Wat zou ze allemaal kunnen doen als ze niet meer verslaafd zou zijn? Het bleef leeg. Geen toekomstbeeld doemde op. Dat was wel anders als ze fantaseerde over een toekomstbeeld met hem. Dan kwamen de beelden als vanzelf. Die beelden maakten haar gelukkig. Ze brachten haar in een roes, een droomwereld waarin ze vergat wie ze werkelijk was. Een eenzame vrouw zonder sociale vaardigheden.

Ze moest een nieuw doel zoeken voor haar leven. Misschien een relatie met een andere man. Dat was de meest voor de handliggende optie. Het voelde als een goedkoop subsitituut. Ze had dat al eens geprobeerd en het had haar behoeften weinig vervuld. Ze wilde een relatie met hem en alleen met hem. Maar hij niet met haar. Het was dus niet mogelijk. Zo simpel was dat.

Eigenlijk was er niemand die bij haar paste. Ook hij niet, want hij hield niet van haar. Maar waarom was ze dan toch zo verslaafd aan hem?

Geplaatst onder Overpeinzingen

Het voelen van onvoorwaardelijke liefde

Koningin der Decadentie — Tue, 09 Dec 2008 11:52:24 +0000

Ik wilde onvoorwaardelijk van hem houden. Dat was mijn doel. Ik vroeg me af of het überhaupt mogelijk was om onvoorwaardelijk liefde te voelen zonder hem te willen bezitten of te veranderen.

Ik weet wat goed is voor mij en mij alleen, zoals hij weet wat goed is voor hem. Ik kan mijn hand aanreiken, maar hij zal die zelf moeten willen pakken. Hoe vaak wil ik zijn problemen oplossen zonder dat ik echt weet of hij wel van zijn problemen af wil? Nee, ik wil gelijk de helpende hand bieden omdat het is veel makkelijker om direct oplossingen te bedenken voor zijn problemen dan hem te zien ploeteren. Ik heb het antwoord al gezegd voordat de vraag is gesteld. Vaak geef ik hem niet eens de tijd om zich bewust te worden van zijn leed. Ik wil er snel een pleister opplakken zodat de wond niet meer te zien is. Maar pleister of niet, de wond zit er nog steeds. En de enige die de wond kan genezen is de bezitter van de wond. Zo is het ook met liefde. Ik zeg te snel dat ik onvoorwaardelijk van hem houd. Voor altijd en eeuwig. In een roes van heftige verliefdheid riep ik “niets kan mijn liefde voor jou veranderen”. Of “ik wil niet dat je verandert, ik hou van je zoals je bent”. Zo voelde ik het.

Zodra ik in gesprek ga met hem, onderneem ik een poging om hem te veranderen. Houdt onvoorwaardelijke liefde dan in dat ik niet meer in gesprek ga?
Ik weet nu dat onvoorwaardelijke liefde is hem los te kunnen laten dat hij het pad volgt dat hij kiest, zonder dat ik wil waarschuwen voor de gevaren. Hem bij te staan indien hij om hulp vraagt zonder het “ik had je het nog zo gezegd”. Te luisteren naar zijn behoeften zonder de behoeften te willen invullen. Het oprecht kunnen zeggen “ik sta naast je, wat je ook doet”. Ook als hij mijn hulp afwijst.

Ik was zo bezeten van hem, dat ik niets anders meer kon dan aan hem denken. Ik wilde onophoudelijk bij hem zijn. Ik wilde hem mijn leven geven. Ik wilde hem helpen en gelukkig maken zodat hij eeuwig zou stralen. Ik wilde zijn zon zijn waar hij zich aan kon warmen, van wie hij levenslust zou ontvangen. Ik wilde zijn maan zijn waarbij hij zich veilig kon voelen in donkere nachten. Ik wilde belangrijk voor hem zijn. Mijn hele wereld draaide om hem en ik eiste dat zijn wereld om mij zou draaien. Maar hij wees me af.

Mijn liefde werd alleen nog heftiger. Ik moest en zou bij hem zijn. Ik was zijn onzichtbare engel. Wat hij ook deed, ik stond achter hem. Ik zou hem tonen wat onvoorwaardelijke liefde was, want ik, ik hield onvoorwaardelijk van hem, of hij nu van mij hield of niet! Dat zei ik tegen mezelf.

Maar toen hij het moeilijk had, kon ik er niet voor hem zijn. Ik werd beperkt door mijn boosheid voor wat hij mij had aangedaan. Mijn boosheid was een wereld geworden waarin ik me veilig voelde. Ik was bang dat te verliezen wat ik zorgvuldig had opgebouwd. Ik kon onmogelijk de stap nemen om weer opnieuw van hem te gaan houden. Mijn zogenaamde onvoorwaardelijke liefde was een valse illusie. Ik dacht dat als ik onvoorwaardelijk van hem hield, het niet hebben van aards contact (zien, spreken, aanraken of ruiken) een contact zou creëren op spiritueel niveau; ik zou onvoorwaardelijk voor eeuwig van hem houden. Het werd een obsessie. Het werd een dwang. Mijn verlangen naar hem overheerste alles. Ik kon niet meer leven. Het maakte mij niets meer uit. Ik wilde niemand zien, ook hem niet. Ik sloot me af van alles. Want ik wilde mijn liefde vasthouden. Ik wilde het beeld wat ik van hem had vasthouden voor eeuwig. Zijn gezicht, zijn houding, zijn bewegingen en zijn stem. Het was me zo lief. Ik was bang dat als ik hem weer zou ontmoeten mijn beeld van hem aan diggelen geslagen zou worden. Dat ik zou zien dat hij helemaal niet zo was zoals ik hem had gecreeërd in mijn gedachten.

Tot het me op een dag duidelijk werd; het is makkelijker om een droombeeld, een ideaal lief te hebben dan de harde werkelijkheid onder ogen te komen. In feite was ik diep in mij bang dat mijn liefde niet zo onvoorwaardelijk zou zijn, als ik mezelf had voorgenomen en dat een ontmoeting met hem mijn liefde en mijn droombeeld zou veranderen. De angst dat mijn ogen met een geweld geopend zouden worden, was zo groot dat ik me wilde verstoppen. De idee dat hij niet kan voldoen aan het beeld wat ik had, deed mij pijn. Ik wilde niet dat hij van zijn voetstuk af zou vallen, ookal gooide ik hem er regelmatig vanaf. Elke keer herstelde ik zijn voetstuk weer. Het was makkelijker om op een afstand te zeggen dat ik hem liefheb met al zijn beperkingen dan dat ik hem werkelijk probeer lief te hebben. Het is veilig om te denken dat de enige factor die mijn liefde kan beïnvloeden ikzelf ben. Dus was het uitgesloten dat ik ooit contact met hem zou hebben. Nu weet ik dat ik geen vertrouwen in hem had.

Ik dacht ooit dat de hoogste vorm van iemand liefhebben de onvoorwaardelijke liefde was waarbij ik geen aanspraak maakte op zijn tijd. Een liefde waarvan ik geen verwachtingen had.
Nu begin ik langzaam te beseffen dat onvoorwaardelijke liefde inhoudt dat ik mezelf accepteer met mijn fouten en de ander accepteer zoals hij is. Onvoorwaardelijke liefde is durven vragen om liefde, haar weggeven en haar weer te ontvangen. Het is een cirkel. Een energie die stroomt en stroomt, net als het water van de zee. Het heeft geen zin om het in te dammen. Op een dag neemt de zee weer terug wat aan haar behoort. Ze overlegt niet. Nooit. Ze is er. En ze is er ook weer niet. Onvoorwaardelijke liefde is bij hem durven te zijn om hem weer los te laten. Durven aanspraak te maken op zijn tijd zonder het te claimen. Geen oplossingen aandragen voor zijn problemen, maar vertrouwen hebben in hem en mezelf.

Onvoorwaardelijke liefde is een balans die continu doorslaat en tegelijkertijd eeuwig in evenwicht is. Ongrijpbaar en onbereikbaar en op hetzelfde moment zit het besloten in mezelf.

Geplaatst onder Overpeinzingen

De droom

Koningin der Decadentie — Tue, 09 Dec 2008 11:12:54 +0000

Hij verscheen in haar droom. Ze was op de school waar ze lang geleden op gezeten had. Er was een feest gaande. Ze wist dat hij daar ook was. Ze zag hem. Ze wilde hem zien en toch ook weer niet. Hem zien betekende dat hij haar ook kon zien. Stiekem keek ze naar hem. Hij was gekleed in een geruite broek en effen shirt. Niet echt volgens de laatste mode, maar hij kon van alles aantrekken en nog zag hij er fantastisch uit, vond zij. Terwijl ze zijn khaki-kleurige kleding bestudeerde werd zij zich bewust van de kleding die zij droeg. Ook zij droeg een geruite broek en een effen shirt. Maar haar kleding was niet in stijl zoals de zijne. Het waren schreeuwerige kleuren die niet bij elkaar paste. Ze raakte in paniek. Zo mocht hij haar niet zien. Hij zou denken dat zij geen kleurgevoel bezat. Iets wat haar opeens erg belangrijk leek. Ze voelde zijn aanwezigheid; hij was heel dichtbij haar. Ze voelde dat hij naar haar keek. Ze zag zijn broek en shirt. Ze durfde hem niet aan te kijken. Ze probeerde weg te komen uit de ruimte waar hij was.

Toen ze veilig ver verwijderd uit zijn blikveld tot bedaren kwam, voelde zij zich schuldig omdat ze hem niet had durven groeten. Het voelde als een gemiste kans. Ze werd moedeloos van zichzelf. Ze zou nooit in het reine kunnen komen met hem.

De hele dag bleef haar droom haar achtervolgen. Het was haar schuld. Zij was degene die zich continu schaamde niet te voldoen aan zijn verwachtingen of liever haar eigen verwachtingen. Zij was degene die weg bleef van hem. Het was haar schuld.

Geplaatst onder Het verhaal

Narcissus 2

Koningin der Decadentie — Sun, 16 Mar 2008 15:42:40 +0000

Ze had zich teruggetrokken in de achterste kamer van het huis. Ze was de aandacht moe. Het voelde alsof iemand anders in haar lichaam was gekropen en haar leven had overgenomen. Het kostte haar te veel energie. In de afgelopen week had ze een presentatie gehouden over haar successen. Vlak erna had ze zich dankbaar gevoeld. Ze wist dat zij haar successen te danken had aan hem. Als hij haar destijds niet had afgewezen, had ze nooit de drang gevoeld zich te bewijzen. Ze had het allemaal gedaan voor hem, zodat hij zou zien dat hij iets kostbaars aan de kant had gezet. Hij was niet eens aanwezig geweest. Hij wist niet eens dat ze een poging ondernomen had te schitteren. Het was zoals het altijd was. Hij was niet geïnteresseerd in haar.

Nu ze alleen was, had ze spijt dat ze de presentatie had gedaan. Ze had het gevoel dat ze, zodra ze op de voorgrond trad, de controle kwijtraakte over haar leven. Ze had een enorme angst om de grip te verliezen zodat ze niet meer weloverwogen en goeddoordacht haar acties kon kiezen. Het ging haar te snel. Dat was ook de reden waarom ze met schrijven was begonnen. Schrijven gaf haar de kans haar leven te orderen en het te perfectioneren.

De kamer – of wat er nog van over was – had ze opgeruimd en schoongemaakt. Na uren boenen had hij haar een glanzende tegelvloer als beloning gegeven. In het midden van de kamer ging ze zitten. Om de lucht te reinigen stak ze een wierookstokje aan. Het stond voor haar. Terwijl ze naar de rook keek die langzaam in kringetjes zijn weg naar boven vond dwaalde haar gedachten af naar hem.
Ze zag hoe de rook van het wierookstokje spiegelde in de tegelvloer. Hij was haar spiegelbeeld. Elke keer als ze bewonderend naar hem keek wist ze wat ze moest veranderen aan haarzelf om meer succes te krijgen. Met de bewondering kwam ook de afgunst. Het schipperde constant tussen die twee emoties; afgunst en bewondering. Iemand had haar niet zo lang geleden gezegd dat hij best jaloers was op de dingen die ze deed. Eerst had het haar trots gemaakt. Het was een teken dat haar successen tot hem waren door gedrongen. Daarna overviel haar een deprimerend gevoel. Ze wilde niet dat hij jaloers was. Ze had het voor hem gedaan. Liever had ze het samen met hem gedaan. Wat had het voor nut dat hij jaloers was op haar? Dat maakte de kloof tussen hen alleen maar groter. Net als de rook die opsteeg in de spiegelende vloer. De afstand tussen beeld en spiegelbeeld werd met elke zuchtje wind groter. Het werd haar duidelijk. Als hij haar spiegelbeeld was dan zouden ze nooit bij elkaar kunnen komen. Wat ze voor hem voelde was enkel eigenliefde. Zij waren samen Narcissus.

Boodschap

Koningin der Decadentie — Tue, 15 Jan 2008 20:19:28 +0000

Er zijn dingen die Tijd niet kan wissen.
Hoeveel levens ik ook leef.
Mijn liefde voor jou blijft.

Zielsveel

Koningin der Decadentie — Tue, 15 Jan 2008 20:17:43 +0000

Ze hield van hem. Ze hield zielsveel van hem. Het was niet zijn lichaam wat ze begeerde, want dat stond haar niet aan. Het waren niet de dingen die hij deed, want in haar ogen maakte hij een puinhoop van zijn leven.
Het was de blik in zijn ogen als hij haar aankeek. Het was zijn stem als hij haar naam zei.
In zijn nabijheid was ze simpel wie ze was. Eén en al aandacht voor hem.
Maar als hij weer weg was voelde zij zich verloren, geämputeerd en afgesneden van haar levensbron. Het kostte dagen om zich weer één te voelen met haarzelf. Daarom wilde ze hem niet zien. Hij raakte haar diep van binnen. Hij veranderde haar wezenlijk.

De helende Tijd

Koningin der Decadentie — Tue, 15 Jan 2008 18:17:59 +0000

Bovenop de heuvel stond stil het huis. Het verroerde zich niet. Het was niet bang voor de donkergrijze lucht die het van achter probeerde te bespringen en gevaarlijk dreigde met zware onweersbuien. Het stond er rustig te wachten in het felle licht van de brandende zon. Op haar komst. Buiten adem klom ze heuvel op. Vlak voor zijn trap bleef ze staan. Uit respect. Ze bekeek het vervallen huis dat vol trots elke storm had weerstaan. Rechtop in de wind die het steeds weer vanuit het Noordoosten leek aan te vallen. Het gaf geen krimp. Het stond daar zoals het al eeuwen daar stond. Bovenop de heuvel. Ooit gevuld met rennende kindervoeten was het nu geworden tot een ruïne bezocht door trage leguanen en eenzame dromers zoals zij.

Haar blik viel op twee leguanen die op hun dikke buiken naar de galerij probeerden te vluchten voor de komst van de indringer. Ze bestudeerde de gifgroene beesten. Hun buiken waren gevuld met eieren. Zwanger van de toekomst. Terwijl ze de trap op klom overpeinsde ze het begrip Tijd. “Tijd heelt alle wonden”. Ze glimlachte toen ze de ruïne in ogenschouw nam. “Weinig helend”, zei ze tegen het huis, “je verf is gebladderd, je hout is verrot, je stenen zijn verbrokkeld. De dagen zijn keihard door je dak gevallen.
Ooit was je kolossaal en impossant en keken jouw bewoners naar je op. Je werd geroemd om je schoonheid. De rijke dames en heren die in jou een schuilplaats vonden voor de nieuwsgierige zon.” Als ze haar ogen sloot kon ze het ruisen van de rokken nog horen. De bel die het souper had aangediend. Nu zochten de twee dikke dames smoezend hun weg. De galerij was geheel ontluisterd.
Wij zijn hetzelfde. Jij en ik. Vroeger was ik de koningin. Ik heerste over alles en iedereen. Als ik ergens binnentrad werd er gefluisterd en gekeken. Nu maakt het allemaal niets meer uit. Mensen weten het niet meer. Niemand kijkt meer. Niemand vraagt meer.

Welkom

Koningin der Decadentie — Sun, 13 Jan 2008 19:17:25 +0000

De tuin rond het huis was één al verdord. Struiken met doornen schermden het huis af van de buitenwereld. De enige weg naar het huis was dwars door de struiken. De tuin van Hades, noemde zij het. Het was de wind die fluisterend het verhaal van het huis vertelde: ”Kom, er is een wereld in mij, donker en duister, stil en sereen. Je kunt niet binnendringen. Doornen bewaken mijn ziel. Maar mocht je willen komen. Wees gerust en vergeet vooral niet je geduld. Want die wereld in mij doodt enkel de Tijd.”

Anna wist hoe het voelde om buitengesloten te worden. Om nooit een deel te zijn van een groep. Ze was nergens welkom. Ze voelde zich nergens veilig. Ze was niet van deze wereld. Nooit voldeed ze aan de verwachtingen van anderen. Ze had geprobeerd zich aan te passen. Te zijn zoals de anderen. Een gehoorzame dochter, een lieve hartsvriendin, een partner voor het leven. Nooit was ze in de ogen van de ander wat ze had moeten zijn. Altijd waren er weer de kritieken en de verwijten. Zo voelde Anna het.
Toen ze bij hem kwam had ze het gevoel dat ze thuis kwam. Ze hoorde bij hem. Hij gaf haar in zijn gesloten armen een grenzeloos gevoel van vrijheid. Na al die vruchteloze pogingen van zoeken had zij haar kudde gevonden. Ze was één met hem. Bij hem kon ze iemand zijn. Ze voelde de belofte om in zijn veilige omgeving te groeien. Ze hoefde niet te voldoen aan allerlei zinloze waarden en normen. Voor haar lag de weg naar onvoorwaardelijke liefde open. Dat had ze echt gedacht. Maar ze was verblind. Ook hij liet haar vallen. Hij zei dat ze was tegengevallen. Weer was ze niet wat ze beloofd had te zijn.
Haar hele leven had ze op hem gewacht. Haar sprookjesprins op het witte paard. De man die haar zou redden uit haar zwarte ellende. Hoe vaak had ze hem ontmoet in haar meisjesdromen. Steeds kwam hij weer. Vol beloftes over het eeuwige geluk als ze zich aan hem zou overgeven. Ze had haar hart aan hem gegeven. Nu was er weinig over van zijn beloftes. En haar hart.

Het huis had een deur. De deur was altijd open. Ze kon naar binnen gaan als zij dat wilde. En ze kon naar buiten gaan. Wat ze nog prettiger vond, ze kwam nooit ongelegen. Nooit reageerde iemand geschokt. Ze was er altijd welkom.

Dido

Koningin der Decadentie — Sun, 13 Jan 2008 19:04:57 +0000

Tussen de rotzooi die nutteloos in een hoek rustte, vond ze een foto van een jonge vrouw. De foto was ingelijst. De vrouw had niet gekeken naar degene die de foto had gemaakt. Haar blik was naar de grond gericht. Zo bleef ze voor eeuwig. In gedachten. Anna’s nieuwsgierigheid was gewekt. Wie was deze vrouw? Waarom zou iemand haar vastleggen terwijl ze troosteloos naar de grond staarde? Het leek of die iemand het moment had willen vasthouden nadat hij haar op brute wijze had afgewezen.

Ze noemde de vrouw Dido naar de legendarische eerste koningin van de Noord-Afrikaanse stad Carthago. Tussen Dido en de Trojaanse held Aeneas had een hartstochtelijke liefde gebrand. Aeneas behoorden tot één van de weinigen die de brandende Troje had weten te ontkomen toen deze stad door de Grieken werd vernietigd. Aeneas was voorspeld dat er een voorspoedige toekomst in het westen zou liggen. Door een storm belandde zijn vloot echter niet in Italië maar in Noord-Afrika bij Dido. Dido, waanzinnig verliefd, gaf zich over aan Aeneas toen ze tijdens een heftig onweersbui samen schuilden in een grot. Ze was ervan overtuigd dat hij haar zou trouwen. Ze waren voortbestemd, vond zij. Helaas bleek al snel dat de goden daar andere gedachten over hadden. Ze herinnderden Aeneas aan zijn lotsbestemming om een nieuw koninkrijk te stichten in Italië. Natuurlijk was Dido geen onderdeel van die plannen. Aeneas zo gehoorzaam als een hond deed wat de Goden hem zeiden en vertrok.

Dido, onteerd en ontroostbaar, beroofde zich van het leven met het zwaard dat Aeneas haar had gegeven en liet zich in brand steken. In de hoop dat Aeneas die met zijn makkers zorgeloos de baai uitvoer, de rookwolken zou zien en zich eeuwig schuldig zou voelen.
Anna voelde verwantschap met Dido.

Terwijl ze het lijstje bekeek – het glas was gebroken – vroeg ze zich af, wat is het leven. De enige zekerheid is de dood. Wat zou ze dan dan nog zijn, een herinnering? Een foto gevangen in een wissellijstje? Vergane glorie. Ze voelde medeleven met de vrouw wiens fotolijstje niet eens een prominente plaats op een televisie of een daarvoor speciaal ingericht tafeltje had. De herinnering aan haar leven lag hier zomaar tussen de rotzooi in een huis dat was vergeten. Het leek achteloos in een hoek gegooid. Een verstild moment van iets dat was geweest maar nu niet meer was. Totaal zinloos.
Anna besloot het lijstje mee naar huis te nemen. Zij zou het een plaats geven op haar bureau. Ze zou haar niet vergeten. Ze zou haar in ere herstellen. Wat ze ook gedaan had in haar leven. Het kon nooit zo erg zijn geweest om zomaar in een hoek weggegooid te worden.

Geen spijt

Koningin der Decadentie — Sun, 13 Jan 2008 19:03:12 +0000

Ik heb geen spijt dat ik je lief heb.

Maar soms wens ik
dat ik je nooit had leren kennen.
dat ik een andere weg genomen had

de dag dat ik jou ontmoette.

De Koning der Arrogantie

Koningin der Decadentie — Sat, 12 Jan 2008 22:05:45 +0000

Narcissus, waarvan voorspeld was dat hij lang zou kunnen blijven leven ‘zolang hij zichzelf niet kende’, was de zoon van de rivier Cephissus en waternimf Liriope. Hij groeide op tot een beeldschone jongeman. Een prachtige verschijning. Vele vrouwen en mannen vielen ten prooi aan zijn onweerstaanbare charmes. Hij was echter zo arrogant dat hem dit volkomen koud liet en wees hen alle op botte wijze af. Brak hart na hart en liet een spoor van vernieling na. Tot één van zijn aanbidders hem ook zo’n onbeantwoorde liefde toewenste.
Zo gebeurde dat Narcissus op een dag zijn eigen verschijning zag in de gladde waterspiegel. Hij raakte gefascineerd en raakte zo heftig verliefd op zijn eigen spiegelbeeld dat hij haar keer op keer wilde zien. Maar nimmer kon hij contact met haar maken. Zijn spiegelbeeld reageerde altijd direct. Glimlachte als hij glimlachte. Maar elke keer als hij haar aan wilde raken verdween zij in de diepte. De pijn die volgde op de afwijzingen was zo hevig dat hij niet meer kon slapen en eten. Uiteindelijk stierf hij door liefdesverdriet. Maar zelfs in het dodenrijk was hij niet verlost van zijn obsessie. Hij bekeek zichzelf keer op keer in het zwarte water van de onderwereldrivier de Styx zoekend naar zijn eigen spiegelbeeld.

Voorwoord

Koningin der Decadentie — Sat, 12 Jan 2008 16:53:02 +0000

Dit verhaal is een samenvatting van alle dingen die ik dacht, maar nooit zei. Ik geloofde dat zolang ik de woorden in mij verstopte, zij geen werkelijkheid zouden zijn. Ik hield me in om de lieve vrede te bewaren. Omdat ik jou niet wilde kwetsen. En, geloof me, dat is nog steeds niet mijn doel.

Maar er is iets veranderd. Ik wil niet langer voldoen aan jouw verwachtingen. Ik kies voor mezelf. Dit is wie ik ben. Dit zijn mijn woorden. Ik heb geen intentie meer om hen in mij te houden. Neem ze tot je en besef dat zij de bron zijn van mijn bestaan.

Ik neem geen enkele verantwoordelijkheid meer. Ik heb je gewaarschuwd. Aan jou de keuze om mijn woorden te lezen of de stilstand te bewaren.

Liefs, Anna