Een tweelingziel liefhebben is bollen pellen
Ergens had ze ooit een filmpje gezien waarin werd getoond hoe tulpenbollen werden gepeld. Laag voor laag werden de wortels en de oude huid verwijderd. Ze wist niet waarom ze daar opeens aan moest denken. Maar de beelden zaten opeens weer in haar hoofd. Wacht… had ze niet eerder gehoord dat het spirituele pad gelijk was aan het pellen van een ui? Werd er niet verteld hoe je bij elke stap een schil verwijderde om uiteindelijk bij je eigen kern uit te komen? Ze glimlachte even. Haar eerste stappen op het spirituele pad had ze genomen nadat haar wortels waren verwijderd. Ze had hem ontmoet in de periode dat ze haar geboortegrond verlaten om duizenden kilometers verderop een poging te ondernemen een thuis te vinden. Nu negen jaar later was ze daar aardig ingeslaagd. Ze hield van het eiland waar ze nu woonde. Dit was haar thuis, maar dat was niet makkelijk gegaan. Het had haar veel tranen en energie gekost om te wortelen op een kale rots. Toen ze hem ontmoette had ze verwacht dat hij haar wel zou helpen om wortel te schieten. Maar hij had haar er alleen maar meer bewust van gemaakt dat ze ontworteld was.
Tot voor kort had ze hem altijd de schuld gegeven dat hij destijds de grond onder haar voeten had weg geslagen. Dat hij de oorzaak was van dat ze geen normaal contact hadden. Van een relatie wilde ze niet meer spreken. Wat er tussen hen was, was gereduceerd tot een contact. Meer was het niet. Wanneer mocht ze eigenlijk van een relatie spreken?
Lang geleden had ze bedacht dat zolang beiden tijd wilden steken in de relatie, er sprake was van een relatie. Nu was ze daar niet meer zo zeker van. Ze miste het woord toekomst in hun contact. Als hij haar tegen kwam, wat door zijn verhuizing nu een zeldzaamheid was geworden, zocht hij contact met haar. Het initiatief kwam van zijn kant. Blijkbaar was het voor hem belangrijk om haar dan weer even te spreken. Ze hield rekening met de mogelijkheid dat het misschien de laatste keer zou kunnen zijn dat ze hem had gezien. Dus, had ze besloten, er was wel sprake van een contact, maar de term relatie hoorde bij een contact waar beide personen verwachten dat er een toekomst samen zou zijn. En die toekomst samen gaf haar twijfels. Ze was er niet zeker van dat hij daar ooit over na dacht of dat hij dat wenste. Blijkbaar was het sporadisch contact voldoende voor hem. Of misschien niet. Ze kon geen hoogte krijgen van zijn verwachtingen.
Weer zag ze de tulpenbol voor zich. Hem liefhebben was als bollen pellen. Steeds werd ze weer gewezen op een nieuwe laag. Plots realiseerde ze zich dat ze weer een laag had verwijderd. Ze was niet langer boos op hem. Ze kon niet meer boos op hem zijn, omdat ze nu duidelijk zag dat het niet zijn schuld was dat er nagenoeg geen contact was tussen hen. Eigenlijk kon hij er ook niets aan doen. Hij had niet de talenten om makkelijk contact te maken. En als ze eerlijk was, ontbraken die talenten ook bij haar. Ze besefte dat ze worstelde met het hebben van contact. Wat verwachtte ze eigenlijk van het contact tussen hen? En hoe wilde ze eigenlijk contact met hem? Ze meende dat het contact tussen hen oppervlakkig en vluchtig was. Er zat geen diepgang in. Bij elke ontmoeting leek het of ze opnieuw kennismaakten en of ze maar geen vervolgstappen konden zetten om hun contact uit te diepen. De woorden en gedachten die ze gebruikten waren steeds dezelfde.
Uiteraard was dat net zo goed haar schuld. Het werd tijd dat ze leerde hoe ze een contact kon sturen om er meer diepgang in te brengen. Misschien kon ze dan deze laag ook verwijderen. Zodat ze uiteindelijk samen kwamen tot de kern waar al hun teleurstellingen, pijn en verwachtingen verdwenen zouden zijn en waar alleen hun liefde nog belangrijk was.
© Koningin der Decadentie
