Jaloezie
Ze had het gehoord. Ze wist nog precies het moment. Haar wereld had even stil gestaan. Iemand had het gewoon gezegd. Hij gaat weg. Hij gaat verhuizen. Weg van haar eiland. Weg uit haar wereld. Dagenlang had ze gehuild. Elke keer als ze er weer aan dacht, voelde ze dat haar keel werd afgesneden. Dit was het einde van hun ‘relatie’. Een relatie die nooit had bestaan in de realiteit. Alleen maar bestond in haar werkelijkheid.
Ze kon accepteren dat hij haar niet zag staan. Ze kon aanvaarden dat haar liefde niet wederzijds was. Als ze hem maar van een afstand kon observeren. Als ze maar naar hem mocht kijken. Bewonderen. Soms.
De illusie van het simpelweg weten dat er altijd een kans was hem onverwachts tegen te komen.
Dat was nu voorbij. Hij ging weg.
Er waren momenten dat ze verlangde hem nog een keer te kunnen spreken. Om hem te vertellen wat ze werkelijk voelde voor hem. Maar ze wist dat dat onmogelijk zou zijn. Een klein jaartje geleden had ze hem gedwongen tot een gesprek. Alles wat ze zei had hij verkeerd opgepakt. Haar poging om tot een normaal contact te komen was hopeloos gestrand. Hij werd verteerd door jaloezie. Zij was alles wat hij wilde zijn. Zij had maatschappelijk succes. Maar dat was niet wat zij wilde. Ze had het voor hem gedaan. In de hoop dat hij zou zien wie ze werkelijk was en in de hoop dat er een dag zou komen dat hij haar zou aanvullen. Ze wilde één met hem zijn. Ze wilde samen met hem genieten van de successen.
Weer zag ze hem als het jongetje dat op een kinderfeestje aan de kant stil op een stoel zat. Kijkend naar de kinderen die met veel lawaai deden wat er in hen op kwam en schijnbaar plezier hadden.
Zij had hem in haar spel willen betrekken. Maar des te harder ze hem van zijn stoel aftrok, des te steviger klemde hij zich vast aan zijn stoel, aan zijn werkelijkheid.
Hij wilde het zelf doen. Alleen. Hij had haar hulp niet nodig.
En nu ging hij weg.
Alles was voor niets.
© Koningin der Decadentie
