Verslaafd aan een obsessie
Het was tien dagen geleden sinds het artikel ‘Tien tekenen dat je verslaafd bent’ had gelezen. Toch leek het alsof ze het tijdschrift net naast haar neer had gelegd. Elk woord had haar diep geraakt. Het had haar ogen geopend. Ze was verslaafd aan hem.
Ze wilde bij hem zijn. Ze wilde hem gade slaan in alles wat hij deed. Als hij sliep, at, werkte, in zijn auto reed… Ze wilde overal zijn waar hij was. Ze wilde weten wat hij dacht. Ze wist zijn verjaardag, zijn adres, zijn nummerbord. Ze was geobsedeerd. Ze had zichzelf niet onder controle.
Toch wilde ze uit zijn buurt blijven. Zijn aanwezigheid verlamde haar. Als ze hem zag, kon ze alleen maar staren, zodat ze al zijn bewegingen, veranderingen en uitspraken in zich op kon nemen. Om er later nog uren over te mijmeren.
Hij bracht haar tegenstrijdige verlangens. Het maakte haar krankzinnig. Ze wilde dat hij haar met rust liet, maar tegelijkertijd wilde ze al zijn aandacht voor haar alleen. Ze wilde met hem praten, hem vasthouden. Ze wilde met hem trouwen en zijn vrouw zijn, zodat iedereen zou weten dat hij aan haar toebehoorde. Maar zelfs dat was niet genoeg. Ze wilde één met hem zijn. Ze wilde zijn gedachten, zijn emoties en zijn voorkeuren delen. Misschien sprak de idee van tweelingzielen haar daarom aan. Als haar ziel de zijne was, dan kon hij haar nooit verlaten. Dan was hij voor eeuwig bij haar.
Ze zuchtte. Ze moest een manier vinden om zich te bevrijden van deze verslaving. Het was niet gezond. Waarom kon ze niet zijn zoals hem; hij was ‘gewoon’ verslaafd aan alcohol en sigaretten.
In haar lichaam voelde ze weerstand om haar verslaving op te geven. Het voelde veilig. Ze had iets wat altijd bij haar was en waarover ze op elk gewenst moment kon fantaseren. Ze had altijd iets te doen. Het artikel had het over een stappenplan. De eerste stap was de erkenning. Ze glimlachte. Het was niet moeilijk om toe te geven dat ze verslaafd was en dat dat niet gezond was. De eerste stap had ze al genomen.
De tweede stap was haar leven voor te stellen zonder de verslaving. Wat zou ze allemaal kunnen doen als ze niet meer verslaafd zou zijn? Het bleef leeg. Geen toekomstbeeld doemde op. Dat was wel anders als ze fantaseerde over een toekomstbeeld met hem. Dan kwamen de beelden als vanzelf. Die beelden maakten haar gelukkig. Ze brachten haar in een roes, een droomwereld waarin ze vergat wie ze werkelijk was. Een eenzame vrouw zonder sociale vaardigheden.
Ze moest een nieuw doel zoeken voor haar leven. Misschien een relatie met een andere man. Dat was de meest voor de handliggende optie. Het voelde als een goedkoop subsitituut. Ze had dat al eens geprobeerd en het had haar behoeften weinig vervuld. Ze wilde een relatie met hem en alleen met hem. Maar hij niet met haar. Het was dus niet mogelijk. Zo simpel was dat.
Eigenlijk was er niemand die bij haar paste. Ook hij niet, want hij hield niet van haar. Maar waarom was ze dan toch zo verslaafd aan hem?
