Wraak
Ze deed haar best om uit zijn buurt te blijven. Ze probeerde openbare gelegenheden te mijden. Zeker als ze wist dat er een kleine kans was dat hij daar aanwezig zou zijn. Het liefste sloot zij zich op in haar huis. Ver weg van zijn wereld. Ze wilde echter niet dat anderen zouden denken dat zij hem vermeed. Voor de buitenwereld was er niets tussen hen. Er waren momenten dat ze verplicht was om haar gezicht te laten zien aan die buitenwereld. Ze ging met tegenzin. Bang dat hij er ook zou zijn en dat hij haar zou aanspreken. De herinnering aan het laatste gesprek stond in haar geheugen gegrift. Ze had voor hem gestaan en had geen passende woorden kunnen vinden. Dat wilde ze nooit meer meemaken. Ze moest bij hem weg blijven.
Toen ze verwikkeld was in een gesprek, zag ze hem opeens in de menigte. Ze schrok. Ze probeerde zich te beheersen en in haar gesprek te blijven. In haar binnenste was een gevecht gaande. Ze wilde weg. Na een tijdje keek ze op het horloge van haar gesprekspartner. “Is het al zo laat?”, riep ze gemaakt uit. “Oh, ik moet er nu echt vandoor.” Ter plaatse verzon ze bezigheden die nog gedaan moesten worden waarmee zich zou kunnen verontschuldigen. Ze probeerde ongemerkt de gastvrouw te localiseren, zonder in zijn richting te kijken. Haar schrik was groot toen ze zag dat ze langs hem moest om haar te bereiken. Met een rechte rug liep ze naar de gastvrouw. Vanuit haar ooghoeken zag ze hoe hij een poging ondernam om haar aan te spreken. Ze negeerde zijn pogingen en kwam bij de gastvrouw. Met haar meest charmante glimlach nam ze afscheid om vervolgens uit de menigte te stappen. Een paar stappen verwijderd kon ze opgelucht adem halen. Het was haar gelukt om zonder gezichtsverlies te verdwijnen.
Toch voelde ze zich naar. Het bleef in haar hoofd hangen. Ze wilde hem niet negeren. Ze wilde hem geen pijn doen. Maar dit was de enige wijze die ze kon bedenken om zichzelf geen pijn te doen. Ze walgde van haar gedrag.
Na een paar dagen voelde ze zich beter. Daar had ze mooi een eind aan gemaakt. Die zou geen contact meer met haar opnemen. Hij zou achterlijk zijn als hij nog contact met haar zocht. Zo hardleers zou hij toch niet zijn? Haar leven was weer van haar! Een jubelstemming nam bezit van haar. Ze voelde de macht die ze had. Dat vond ze heerlijk. Ze genoot van de gedachte dat hij haar had willen groeten, maar dat zij de controle had om te beslissen wanneer hij haar mocht groeten.
Het duurde een paar weken voordat ze hem weer tegen kwam in het verkeer. Zijn auto herkende ze direct. Hij keek niet naar haar. “Goed zo,” dacht ze, “die heeft zijn les geleerd”. Maar het zat haar niet lekker. Elke keer moest ze weer denken aan het moment. Ze begon zich af te vragen of hij haar opzettelijk had genegeerd. Ze voelde zich niet gezien. Misschien had hij haar niet gezien. Ze durfde het niet toe te geven, maar eigenlijk wilde ze dat hij naar haar keek. Misschien was ze voor hem niet belangrijk meer. Dat krenkte haar.
© Koningin der Decadentie
